DCE 2009 European Championships in Kerkrade (NL).

Hiermee lijkt men voor de tweede keer op rij een vaste stek gevonden te hebben in de stad van het WMC.

EK Show Kerkrade 25 september 2009

SPEKTAKEL!

Zaterdag 25 september 2009 organiseerde Drumcorps Europe (DCE) haar European Championships in Kerkrade (NL). Hiermee lijkt men voor de tweede keer op rij een vaste stek gevonden te hebben in de stad van het WMC. Op het eind van de avond nam de cultureel afgevaardigde van de gemeente het woord. De boodschap was duidelijk, de man had genoten en meldde niet zonder trots dat dit EK Show meer dan welkom is in Kerkrade! Meer nog, dat het rechtstreeks inspeelt op de gedachte "Kerkrade - Klankstad" dat meer muzikaliteit in de stad wil brengen, ook buiten de WMC jaren. Vanwaar zijn enthousiasme, vanwaar zijn vurige sympathie? Wat ging vooraf?

CADET CLASS

Een torenhoog cliché, de jeugd is de toekomst. En dat hebben sommige korpsen zeer goed begrepen. Een uitgebreid instructieteam begeleiden deze jeugdkorpsen op, voor en achter het veld. De show van Confetti uit Goes was op hun maat geschreven in een voor hen aantrekkelijk thema: "Pirates are coming!" Alsof ik er niet genoeg van kreeg volgde ik de band tijdens de afmars. (Moet je beslist eens doen mensen.) Als een seniorenkorps werd een heel eind richting bus gelopen, netjes op de pas, wat had je gedacht? De opper-piraat bedankte iedereen voor een puike prestatie, dit was grandioos! Volgens mij waren het niet de muzikanten maar de enthourage die startte met het bovenhalen van de zakdoek. De leden vlogen elkaar in de armen en lieten de tranen (werkt aanstekelijk) de vrije loop. Deze jongeren gaven duidelijk het beste van zichzelf in dat o zo grote stadion. Nu nam een andere instructeur het woord. We zijn het er met z'n allen over eens. De show liep goed ! (alleen die verdomde vlag op het schip wou niet mee). Maar hou er rekening mee dat "de zwarte mannetjes" op het veld er misschien wel een ander idee over hebben. Misschien kiezen zij wel een ander korps als Kampioen? Nou, ... petje af hoor. Is het deelnemen op zich al zo belangrijk (weeral cliché) de ervaring om op het veld te enthertainen in team onbetaalbaar, komt daar dan nog eens bovenop een portie gezonde wedstrijdfilosofie! Mooi zo!

En dan Jong Jubal, man, man, man! Zij hebben mij deze keer echt wel verbaasd. De marcheerstijl en afwerking stond op een zeer goed niveau. Er werd op de pas gemarcheerd met zin voor stijl. Halverwege de show werd de muziek moeilijker (was dit net iets te hoog gegrepen?) en dat zag je dan ook aan de combinatie met het loopwerk. Hoe dan ook een jeugdkorps die vrij volledig oogt, klinkt en er voor gaat. Dit moet een goede voorbereiding hebben gekend, dankzij heel wat ondersteuning van een breed staff team. De guard was in een sobere maar bijzonder stijlvolle out-fit gestoken, mijn complimenten.

OPEN CLASS FINALS

Met Black Knights uit Gravesend (UK) kreeg de wedstrijd een geslaagde start. Het ticket om door te stoten naar de finals krijg je niet cadeau en moet worden verdiend. Met "Moulin Rouge" serveerden de Engelsen een zeer publieksvriendelijke show met gekende nummers en veel romantiek op het veld. Het accent bij de guard lag duidelijk op het danswerk en zorgde voor de juiste ondergrond voor sfeer, thema en muziek. (Zag je de paardekop die vooraan op het uniform is uitgewerkt?)

Millenium drum & bugle corps uit het Italiaanse Verdello, trok tijdens de opmars alle aandacht naar zich toe. De drumline produceerde hierbij twee droge (harde) slagen, dreigend, overtuigend dat wel. Ik raakte niet betrokken bij de show. Muzikaal was er weinig melodie, veel effecten en harde passages. De uniformering oogt sjiek, het zilveren instrumentarium communiceert prima met de zilveren band op de tuniek.

De verwachtingen lagen hoog bij het aantreden van Northern Stars uit Leeds (UK). Hun laatste deelname enkele jaren terug (met een zeer knap concept) ligt nog vers in het geheugen. From A to B bleek een bijzonder sterk en aanhoudend uitgewerkt programma. Te voet, per fiets, in de lucht en op de trein, we zagen het allemaal de revue passeren. (En daar was niet enkel het veelvuldig gebruik van decorstukken voor verantwoordelijk.) Doorheen de show brachten de muzikanten veel visuals, veel move's, creatief en collectief uitgevoerd. Een sterke afsluiter met de letter B op het vlagwerk, bestemming bereikt.

Beatrix Hilversum (NL) nam vastberaden zijn plaats in op het terrein. Alcatraz werd op een zeer geslaagde manier uitgebeeld in het guard uniform. Zij trokken meteen alle aandacht en zouden die gedurende de hele productie niet meer los laten. Dit was genieten, wat een guardwerk! Wat een synchronisatie in dans en vlagwerk, met sabre's en rifles. De color guard legt een zeer groot showmanship aan de dag, projecteert richting hoofdtribune, daar zitten hun toeschouwers! Warme muziek, hoe kan het ook anders als je "the Rock" in je muziekboek opneemt. Deze show liep als een trein, alles geven, groeien naar een spetterende climax. Ik wist niet wat ik beleefde. Was dit nu de band, was dit nu dezelfdede show die ik zag tijdens het WMC? (Toen had het mij helemaal niet geraakt.) Neen, dit was niet meer herkenbaar, wat een evolutie. Het publiek dacht er al net zo over en bedankte uitvoerig en hartelijk.

Met "Textures" bedacht Juliana Midelburg (NL) weerom een spitsvondig concept. Het werd goed uitgevoerd doorheen de show. Maar toch had ik iets van, zou dit nu voor het brede publiek iets te ingewikkeld kunnen zijn? De opening, amai wat een power uit die brass! Ook hier heel veel move's, visuals zoals we het van Juliana gewoon zijn. Juliana straalt en weet het publiek te bewerken. Juliana staat synoniem voor stijl, voor afwerking, voor een hechte homogene groep. Juliana heeft duidelijk een eigen identitiet. Het is een lust voor het oog om hun loopstijl, marcheerwerk gade te slaan. (Verassend hoe vanuit de tribune, de zwarte lakschoenen dat net ietsje meer geven aan de band.) Neen ik had er geen spijt van, je ne regrette rien zong Edith Piaf. Dit nummer was een hoogtepunt in de show waarbij de brass samen met de guard in een vloeiende (aansluitend op de muziek) choreo, de ballade visualiseert. Enig, ... knap werk!

De meeste, de vurigste en de oranje(ste?) supporters werden ook dit jaar vanuit Dordrecht (NL) verscheept. (Of waren ze blijven plakken met contactlijm op hun zitjes van vorig jaar?) Voor Jubal staat er (maar voor welk korps niet) heel wat op het spel. Het binnen rijven van de Europese titel lag na de prelims binnen handbereik. Wat maakt het puntenverschil? Wat is nu precies verantwoordelijk voor dat mysterieus verschil? Wie kent de toverformule, met welke ingrediënten zet je de winner neer? Bij Jubal waren dat heel veel ingrediënten. Zij brachten hét spektakel van de avond, een totaal show, een compleet all-in pakket. Voor je er goed erg in had zat je in de stroom van goochelaars en geesten, nog voor de show was gestart. Hoe kan dat nou, dit leek wel hypnose? De showdesigner had een zeer brede opstelling neergezet voor de opener. Wat een veldgebruik. Eénmaal vertrokken was er geen houden meer aan. Jubal haalde de volledige trukendoos open. Verdwijnin! g, Houdini, geesten met zwevende handen, het te voorschijn halen van een konijn, zwevende drum sticks, de verschijning, ... Ook deze show was doorspekt met visuals, veel perfect uitgevoerde move's bij de brass. Dit is sport, puur en intensief. Vloeiende choreo, goed getimd, wat een spektakel. Cirque de Soleil bracht sfeer en adempauze. WAW, dit was gaaf, respect man!

Hekkensluiter Kidsgrove (UK) had 's namiddags heel wat harten beroerd bij een zeer breed publiek. "The Heart" begin van alle leven. (Wellicht de eerste muziek die wij als embryo gewaar worden?) Het hart, het kloppende hart, niet onbelangrijk. De volledige band legde bij de opener een kloppend, levend hart op het veld. De hartslag was voelbaar, je kon het geluid waarnemen, ook aders (guard) liepen doorheen het orgaan. Deze show zou alle zintuigen van haar toeschouwers bespelen. Letterlijk als een rode draad, neen als levensnoodzakelijk bloed dat doorheen de aders stroomt, performde de color guard tijdens de show. (De aderen op hun bloedrode tuniek liepen verder op het gezicht.) Halverwege hield de show even stil. De boog kan niet altijd gespannen staan, ... de hartslag werd in de ader van de nek opgemeten. Volmaakte vloeide alles naar elkaar, opnieuw naar de zelfde beginopstelling, ... daar lag het hart. Kloppend, pom! pend tot de laatste zucht, ... Zwevend over het terrein richting afmarspoort. WAAW, dit is kunst?

tekst en foto's: Geert Vanmaeckelberghe